Er bestaat in België geen wettelijke definitie van een beroepsziekte.
Een ziekte wordt als beroepsziekte erkend wanneer zij voldoet aan specifieke voorwaarden, die verschillen naargelang de ziekte al dan niet is opgenomen in de lijst van beroepsziekten die bij koninklijk besluit is vastgesteld.
De artikelen 30, 30bis en 32 van de wetten betreffende de preventie van beroepsziekten en de vergoeding van de schade die eruit voortvloeit, gecoördineerd op 3 juni 1970, bepalen de erkenningsvoorwaarden.
Ongeacht voor welke ziekte erkenning wordt gevraagd, moet de aanvrager aantonen dat hij is blootgesteld aan het beroepsrisico om deze ziekte op te lopen (behalve voor de ziekten die zijn opgenomen in het koninklijk besluit van 6 februari 2007).
Dit risico houdt een blootstelling in, in het kader van de beroepsuitoefening, aan een schadelijke invloed:
- eigen aan de beroepsuitoefening;
- duidelijk beduidend hoger dan de blootstelling van de bevolking in het algemeen aan diezelfde schadelijke invloed;
- en die volgens de algemeen aanvaarde medische kennis de overwegende oorzaak van de ziekte vormt binnen de eraan blootgestelde groepen.
Zodra het beroepsrisico is aangetoond:
- als de aanvraag betrekking heeft op de erkenning van een ziekte die is opgenomen in de lijst van beroepsziekten, moet de aanvrager bewijzen dat hij lijdt aan de ziekte waarvoor erkenning wordt gevraagd en dat deze wel degelijk overeenstemt met een van de ziekten op de lijst. Het oorzakelijk verband tussen de ziekte en de concrete uitoefening van de beroepsactiviteit in het individuele geval hoeft niet te worden bewezen;
- als de aanvraag betrekking heeft op de erkenning van een ziekte die niet is opgenomen in de lijst van beroepsziekten, moet de aanvrager aantonen dat hij, in het concrete geval, als hij de beroepsactiviteit niet had uitgeoefend, de ziekte waarvoor erkenning wordt gevraagd niet zou hebben opgelopen (dit is het rechtstreekse en doorslaggevende oorzakelijk verband vereist door artikel 30bis van de gecoördineerde wetten)..
Wat zijn typische beroepsziekten?
Beroepsziekten die Fedris vaak erkent, zijn onder meer:
- aandoeningen van spieren en pezen, zoals tendinitis of het carpaletunnelsyndroom, bijvoorbeeld bij werkzaamheden met repetitieve bewegingen of het gebruik van trillend gereedschap (zoals slijpers, breekhamers of kettingzagen; niet bij louter computerwerk);
- ademhalingsziekten, zoals stoflongen en asbestgerelateerde aandoeningen, bijvoorbeeld door blootstelling aan stof, meelstof of chemische stoffen (zoals bij bakkers, in de steen- of mijnbouw of bij spuiters);
- gehoorschade, zoals doofheid of hardhorigheid, bijvoorbeeld door langdurige blootstelling aan lawaai in de bouw-, metaal- of muzieksector;
- huidziekten, zoals contacteczeem of allergische huidreacties, bijvoorbeeld bij kappers, schoonmakers, zorgpersoneel of werknemers in de chemische sector;
- rug- en gewrichtsaandoeningen, bijvoorbeeld door zware fysieke arbeid, tillen of belastende houdingen;
- infectieziekten, bijvoorbeeld tuberculose of hepatitis bij zorgverleners.
Dit is geen volledige lijst. Ook andere ziekten kunnen als beroepsziekte worden erkend als het oorzakelijk verband met het werk wordt aangetoond .