Wanneer iemand na een arbeidsongeval hulp nodig heeft van een andere persoon om dagelijkse handelingen uit te voeren (bijvoorbeeld om zich te wassen, te eten of zich te verplaatsen), kan die persoon aanspraak maken op een aanvullende vergoeding voor hulp van derden.
Deze regeling bestaat zowel in de privésector als in de publieke sector.
Procedure
In de privésector beoordeelt de adviserend arts van de verzekeraar in welke mate het slachtoffer hulp nodig heeft bij dagelijkse levensverrichtingen.
Daarbij wordt gebruikgemaakt van een specifiek beoordelingsrooster met stellingen over zes essentiële handelingen van het dagelijkse leven:
-
zich verplaatsen
-
voedsel nuttigen of bereiden
-
instaan voor persoonlijke hygiëne en zich kleden
-
de woning onderhouden en huishoudelijk werk verrichten
-
kunnen leven zonder toezicht, zich bewust zijn van gevaren en die kunnen vermijden
-
kunnen communiceren en sociaal contact onderhouden
Hoe beperkter deze handelingen zelfstandig kunnen worden uitgevoerd, hoe groter de vastgestelde nood aan hulp van derden. Op basis van deze beoordeling wordt bepaald of er recht bestaat op een forfaitaire vergoeding voor hulp van derden en, zo ja, binnen welke wettelijke grenzen.
In de publieke sector wordt hetzelfde principe toegepast. De bevoegde medische instantie beoordeelt daar of er nood is aan hulp van derden. Ook deze beoordeling gebeurt op basis van de functionele beperkingen en de vastgestelde nood aan hulp bij dagelijkse levensverrichtingen.
Vergoeding
De vergoeding voor hulp van derden is een aanvullende, forfaitaire vergoeding. Deze vergoeding houdt geen rekening met het loon. Het gaat om een vast bedrag dat wordt toegekend op basis van de vastgestelde nood aan hulp.
Het bedrag van de vergoeding voor hulp van derden is wettelijk begrensd. Het maximale jaarlijkse bedrag verschilt naargelang de sector.
- In de privésector bedraagt het maximale jaarlijkse bedrag van de vergoeding voor hulp van derden12 keer het gewaarborgd gemiddeld minimummaandinkomen.
- In de publieke sector bedraagt het maximale jaarlijkse bedrag van de vergoeding voor hulp van derden 12 maal het gewaarborgd maandloon of het gemiddelde maandelijkse minimuminkomen dat geldt volgens de bezoldigingsregeling die van toepassing is (artikel 4, §2 van de arbeidsongevallenwet van 3 juli 1967).
De aanvullende vergoeding is in principe blijvend, maar wanneer iemand meer dan 90 dagen onafgebroken in het ziekenhuis verblijft, wordt de vergoeding voor hulp van derden niet langer uitbetaald.